راهش را گم کرده بود از کوچه ای به کوچه ی دیگر می رفت به امید اینکه کسی رو پیدا کنه تا نشونی رو ازش بپرسه اما دریغ از یک نفر. راه زیادی رو اومده بود و خستگی از سر و صورتش می بارید عرق صورتش رو با دستمالی پاک کرد و تصمیم گرفت زیر سایه ی درختی کمی استراحت کنه . همین که روی زمین نشست احساس کرد دنیا رو به اون دادند از ته دل یک نفسی کشید و خیلی زود به خواب رفت . وقتی چشمش رو باز کرد متوجه شد که شب شده خیلی از دست خودش ناراحت شده بود از اینکه این همه فرصت رو از دست داده بود و از طرفی اون که روز راهش رو گم کرده بود چطور می تونست شب راهش رو پیدا کنه!!!

لباسش رو مرتب کرد و به راه افتاد :الهی امیدم به توست.حدود نیم ساعت گذشت که چشمش به یک روشنایی افتاد لبخندی گوشه ی لبانش نقش بست و از اینکه بالاخره تونسته بود کسی رو پیدا کنه تا نشونی رو ازش بپرسه خیلی خوشحال شده بود قدم هاش رو محکم تر کرد و به راه افتاد . بعله همه جا رو چراغونی کرده بودند و انگار منتظرعزیزی بودند تا از سفر برگرده همین که پاش به در خونه رسید یک جوون رعنا اومد و یک حلقه گل انداخت دور گردنش . اون تعجب کرد و گفت اونی که منتظرشین من نیستم من فقط راهم رو گم کردم و اومدم نشونی بپرسم همین و بس.

جوون اون رو در آغوش گرفت و گفت : اتفاقا خیلی هم درست اومدی اینجا همون جائیه که می خواستی بیای. خیلی تعجب کرده بود و پرسید اینجا چه خبره؟

جوون جواب داد: اینجا مهمانی خداست . هیچ کس و هیچ چیز از اینجا دست خالی بیرون نمی ره . دعوت نامه هم نمی خواد به حرف دلت گوش کن و به دنبال گمشده ات باش اینجا همون جائیه که آدم احساس آرامش می کنه اما ای کاش همرات ساکی یا چمدونی میاوردی تا می تونستی یه چیز هم برای ادامه ی سفرت برداری ولی عیبی نداره اومدن به این مهمونی خودش کلیه.خوش اومدی برادر.

ماه رمضان ماه مهمانی خدا بر تمام شما دوستان بزرگوارم مبارک با د.

   اوست مقدس که  فناییش نیست

   عمر ِ ما هفتاد سال و هشتاد سال که نیست. ما بودیم و هستیم و خواهیم بود. گریزی از این نیست. ما چه بخوایم و چه نخوایم نمی تونیم بمیریم. مرگ نداریم. اون مرگی هم که میگن یه چیز ظاهریه برای اینکه بقیه که مردن ِ ما رو می بینن به فکر فرو بیفتن و دست بردارن از تکرار کارهای بیهوده.

   در مقابل عمر نامتناهیی که داریم این عمر ِ ما صفره. فکر نکن که هفتاد سالته. همه مون تا نود سالگی بچه شیرخوره ایم.

   یه حکیم انگلیسی میگه تازه موقع مرگ ما رو از شیر میگیرن و بهمون شکر میدن!

   حالا با این عمر ِ جاودانه چه بکنیم؟ بیاین توی این عمر نامتناهی شغلمون رو بیابیم. شغل اصلی ما عاشقیه. عاشق ٍ پروردگار بودنه. عاشق خدا بودن هم یه چیز ِ خیالی نیست که بریم توی یه معبدی خودمون رو حبس کنیم و با دنیا تماس نداشته باشیم. خدا زیباست و زیبایی را دوست دارد. عاشق ِ خدا بودن یعنی عاشق ِ زیبایی بودن، عاشق ِ دانایی بودن و ....